ترک گل

بسیاری از مصرف‌کنندگان گل یا ماریجوانا در ابتدا تصور می‌کنند هر زمان که بخواهند می‌توانند مصرف را کنار بگذارند؛ اما وقتی برای ترک اقدام می‌کنند، با بی‌خوابی، اضطراب، تحریک‌پذیری و میل شدید به مصرف دوباره روبه‌رو می‌شوند. همین موضوع باعث می‌شود بسیاری از افراد بارها ترک کنند و دوباره به مصرف برگردند. واقعیت این است که ماریجوانا، به‌ویژه گونه‌های قوی امروزی با THC بالا، می‌تواند وابستگی واقعی ایجاد کند و روی مغز، انگیزه، تمرکز و سلامت روان تأثیر بگذارد.

اگر شما یا یکی از نزدیکانتان به فکر ترک گل هستید، احتمالاً سوال‌های زیادی درباره مسیر ترک گل ذهن شما را مشغول کرده است.  در این راهنمای کامل ترک ماریجوانا، به‌صورت علمی و کاربردی تمام مراحل ترک، علائم، روش‌های درمان و نکات مهم برای جلوگیری از بازگشت به مصرف را بررسی می‌کنیم تا با آگاهی بیشتر و شانس موفقیت بالاتر مسیر ترک را شروع کنید.

علت اعتیاد به ماریجوانا یا گل

اعتیاد به ماریجوانا یا «گل» فقط به یک عامل محدود نمی‌شود و معمولاً نتیجه ترکیبی از عوامل زیستی، روانی و اجتماعی است. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که ماده مؤثر اصلی ماریجوانا یعنی THC روی سیستم پاداش مغز اثر می‌گذارد و با تحریک ترشح دوپامین، احساس لذت، آرامش یا فرار موقت از استرس ایجاد می‌کند. تکرار این تجربه می‌تواند مغز را به مصرف دوباره شرطی کند و به‌مرور وابستگی روانی و حتی جسمی به وجود آورد.

ژنتیک و وراثت

از نظر زیستی، برخی افراد به دلیل ژنتیک آسیب‌پذیری بیشتری برای وابستگی دارند. مطالعات نشان داده‌اند افرادی که سابقه خانوادگی اعتیاد، اختلالات خلقی یا مشکلات کنترل تکانه دارند، بیشتر در معرض مصرف مداوم گل قرار می‌گیرند. سن شروع مصرف نیز اهمیت زیادی دارد؛ مصرف ماریجوانا در نوجوانی می‌تواند روی بخش‌های در حال رشد مغز، به‌ویژه نواحی مرتبط با تصمیم‌گیری و کنترل هیجان اثر بگذارد و احتمال وابستگی را افزایش دهد.

علل روانی اعتیاد به گل

عوامل روان‌شناختی نیز نقش مهمی دارند. بسیاری از افراد برای کاهش اضطراب، فرار از افسردگی، کنترل بی‌خوابی یا مقابله با فشارهای روحی به مصرف گل روی می‌آورند. در ابتدا ممکن است مصرف باعث احساس آرامش شود، اما در بلندمدت مغز به حضور ماده وابسته می‌شود و فرد بدون مصرف دچار بی‌قراری، تحریک‌پذیری یا افت خلق می‌شود. به همین دلیل، افرادی که مشکلات درمان‌نشده روانی دارند، بیشتر در معرض اعتیاد به ماریجوانا هستند.

عوامل محیطی اعتیاد به گل

عوامل اجتماعی و محیطی هم بسیار تأثیرگذارند. دسترسی آسان، عادی‌سازی مصرف در شبکه‌های اجتماعی، فشار دوستان، زندگی در محیط‌های پرتنش یا داشتن روابط ناسالم می‌تواند احتمال مصرف را بالا ببرد. برخی افراد نیز به اشتباه تصور می‌کنند چون ماریجوانا گیاهی است، اعتیادآور یا خطرناک نیست؛ درحالی‌که مصرف مداوم گونه‌های قوی امروزی با درصد THC بالا، خطر وابستگی و مشکلات روانی را افزایش داده است.

در علم اعتیاد، وابستگی به گل یک اختلال واقعی شناخته می‌شود که می‌تواند بر حافظه، انگیزه، تمرکز، روابط اجتماعی و سلامت روان اثر بگذارد. هرچه مصرف زودتر شناسایی و درمان شود، احتمال بازگشت فرد به عملکرد طبیعی زندگی بیشتر خواهد بود.

علائم و نشانه های اعتیاد به گل

علائم و نشانه‌های اعتیاد به گل یا ماریجوانا معمولاً به‌تدریج ظاهر می‌شوند و می‌توانند جنبه‌های جسمی، روانی و رفتاری زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهند. در بسیاری از موارد، فرد در ابتدا مصرف را تفریحی یا کنترل‌شده می‌داند، اما با گذشت زمان وابستگی ایجاد می‌شود و ترک مصرف برای او دشوار خواهد شد.

نشانه های ظاهری اعتیاد به گل

از مهم‌ترین نشانه‌های جسمی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

•  قرمزی چشم‌ها
•  خشکی دهان
•  افزایش اشتها
•  خواب‌آلودگی یا برعکس بی‌خوابی
•  کاهش انرژی
•  خستگی مداوم
•  افت تمرکز

بوی خاص ماریجوانا روی لباس یا وسایل شخصی نیز می‌تواند یکی از نشانه‌های مصرف باشد. در مصرف طولانی‌مدت، مشکلات حافظه کوتاه‌مدت و کاهش سرعت واکنش نیز دیده می‌شود.

علائم روانی اعتیاد به گل

نشانه‌های روانی و خلقی معمولاً واضح‌تر هستند. فرد ممکن است

•  تحریک‌پذیری
•  بی‌حوصله یا بی‌انگیزگی
• اضطراب
• نوسانات خلقی
•  بدبینی

فرد علاقه خود را به فعالیت‌های قبلی از دست بدهد.  حملات پانیک در برخی مصرف‌کنندگان دیده می‌شود، به‌ویژه اگر از گونه‌های قوی با THC بالا استفاده کنند. در بعضی موارد، وابستگی روانی به‌قدری شدید می‌شود که فرد بدون مصرف احساس آرامش یا تمرکز ندارد.

نشانه های رفتاری اعتیاد به گل

از نظر رفتاری نیز تغییرات مهمی دیده می‌شود. فرد ممکن است زمان زیادی را صرف تهیه و مصرف گل کند یا نتواند مصرف خود را کنترل کند، حتی وقتی تصمیم به ترک گرفته است.

•  افت عملکرد تحصیلی یا شغلی
• کاهش مسئولیت‌پذیری
•  انزوا از خانواده و دوستان
• تغییر جمع دوستان

از نشانه‌های رایج هستند. برخی افراد فعالیت‌های روزمره خود را کنار می‌گذارند و مصرف ماریجوانا به اولویت اصلی زندگی آن‌ها تبدیل می‌شود.

نشانه های ترک هنگام عدم مصرف

یکی از مهم‌ترین علائم اعتیاد، بروز علائم ترک هنگام قطع مصرف است. بی‌قراری، عصبانیت، اختلال خواب، کاهش اشتها، اضطراب و میل شدید به مصرف دوباره از نشانه‌های رایج ترک ماریجوانا هستند. این علائم نشان می‌دهند که مغز به حضور ماده وابسته شده است.

اگر چند مورد از این نشانه‌ها به‌صورت مداوم در فرد دیده شود، بهتر است ارزیابی تخصصی توسط پزشک یا روان‌درمانگر حوزه اعتیاد انجام شود تا شدت وابستگی و نیاز به درمان مشخص گردد.

روند تشخیص اعتیاد به گل در کلینیک

فرایند تشخیص اعتیاد به گل یا ماریجوانا در کلینیک‌های تخصصی ترک اعتیاد، امروزه بر پایه استانداردهای علمی بین‌المللی و ارزیابی چندبعدی انجام می‌شود. تشخیص فقط بر اساس مصرف ماده نیست، بلکه میزان وابستگی روانی، اختلال عملکرد فرد و آسیب‌های شناختی و رفتاری نیز بررسی می‌شود. در سال‌های اخیر، با افزایش قدرت فرآورده‌های حاوی THC و رواج مصرف مداوم گل، پروتکل‌های تشخیصی نیز دقیق‌تر شده‌اند؛ به‌خصوص در زمینه ارزیابی اختلالات روان‌پزشکی، عملکرد مغز و وابستگی روانی.

ارزیابی بالینی ساختاریافته

اولین مرحله تشخیص، مصاحبه تخصصی توسط پزشک اعتیاد، روان‌پزشک یا روان‌شناس بالینی است.در این مرحله، پزشک موارد زیر را بررسی می‌کند:

•  سن شروع مصرف
•  دفعات و الگوی مصرف
•  نوع ماده مصرفی (گل، حشیش، روغن THC، ویپ کانابیس)
•  میزان THC تقریبی
•  مصرف همزمان الکل یا سایر مواد
•  ناتوانی در کنترل مصرف
•  تلاش‌های ناموفق برای ترک
•  کاهش عملکرد شغلی، تحصیلی یا خانوادگی
•  ادامه مصرف با وجود آسیب‌های روانی یا اجتماعی

در تشخیص علمی، مصرف تفننی یا محدود لزوماً به معنی اعتیاد نیست. زمانی اختلال مصرف کانابیس مطرح می‌شود که مصرف باعث وابستگی روانی، اختلال عملکرد یا از دست رفتن کنترل رفتاری شود.

 بررسی تحمل و وابستگی

یکی از بخش‌های مهم تشخیص، ارزیابی «تحمل دارویی» است. در مصرف مزمن ماریجوانا، مغز به تدریج نسبت به THC سازگار می‌شود و فرد برای رسیدن به همان اثر قبلی، نیاز به مصرف بیشتر پیدا می‌کند.پزشکان معمولاً این نشانه‌ها را بررسی می‌کنند:

•  افزایش تدریجی مقدار مصرف
•  کاهش اثر ماده نسبت به گذشته
•  نیاز به فرآورده‌های قوی‌تر با THC بالاتر
•  افزایش تعداد دفعات مصرف در طول روز

وجود تحمل دارویی، یکی از شاخص‌های مهم وابستگی محسوب می‌شود.

 ارزیابی علائم ترک کانابیس

برخلاف باور قدیمی، امروزه «سندرم ترک کانابیس» به رسمیت شناخته شده است. در افراد وابسته، پس از قطع مصرف ممکن است مجموعه‌ای از علائم روانی و جسمی ایجاد شود.پزشک شدت علائم زیر را ارزیابی می‌کند:

•  تحریک‌پذیری
•  اضطراب
•  بی‌خوابی
•  بی‌قراری
•  نوسانات خلقی
•  کاهش اشتها
•  میل شدید به مصرف
•  تعریق
•  اختلال تمرکز

علائم ترک ماریجوانا معمولاً از مواد افیونی خفیف‌تر هستند، اما در مصرف‌کنندگان سنگین می‌توانند باعث ناتوانی جدی در ترک شوند.

 ارزیابی شناختی و عملکرد مغز

در کلینیک‌های مدرن، ارزیابی عملکرد شناختی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا مصرف طولانی‌مدت THC می‌تواند روی عملکرد بخش‌های مختلف مغز اثر بگذارد.پزشکان و روان‌شناسان معمولاً موارد زیر را بررسی می‌کنند:

•  اختلال حافظه کوتاه‌مدت
•  افت تمرکز
•  کاهش سرعت پردازش ذهنی
•  اختلال تصمیم‌گیری
•  کاهش انگیزه
•  افت عملکرد تحصیلی یا شغلی

در برخی مراکز تخصصی، تست‌های نوروسایکولوژی نیز انجام می‌شود تا میزان آسیب شناختی دقیق‌تر مشخص شود؛ به‌ویژه در نوجوانان و جوانانی که مصرف طولانی‌مدت داشته‌اند.

 ارزیابی روان‌پزشکی و اختلالات همزمان

یکی از مهم‌ترین بخش‌های تشخیص علمی اعتیاد به گل، بررسی اختلالات روان‌پزشکی همراه است. امروزه مطالعات نشان داده‌اند که مصرف مزمن کانابیس، مخصوصاً فرآورده‌های پرقدرت THC، می‌تواند با برخی اختلالات روانی ارتباط داشته باشد.

در ارزیابی روان‌پزشکی، معمولاً این موارد بررسی می‌شود:

•  افسردگی
•  اضطراب مزمن
•  حملات پانیک
•  اختلال خواب
•  ADHD
•  اختلال دوقطبی
•  افکار پارانوئید
•  علائم سایکوز یا روان‌پریشی

در افراد مستعد ژنتیکی، مصرف سنگین ماریجوانا می‌تواند خطر بروز روان‌پریشی ناشی از کانابیس  را افزایش دهد؛ به همین دلیل غربالگری روان‌پزشکی بخش مهمی از فرایند تشخیص است.

 استفاده از تست‌ها و ابزارهای استاندارد

برای سنجش شدت وابستگی، کلینیک‌ها از پرسشنامه‌های علمی استفاده می‌کنند؛ از جمله:

•  Cannabis Use Disorder Identification Test (CUDIT)
•  ASSIST Screening Test
•  DAST-10
•  Marijuana Craving Questionnaire

این ابزارها شدت وابستگی روانی، وسوسه مصرف و میزان اختلال عملکرد فرد را اندازه‌گیری می‌کنند.

 آزمایش‌های بیولوژیک و سم‌شناسی

برای تأیید مصرف، تست‌های ادرار، خون، بزاق یا مو انجام می‌شود. در این آزمایش‌ها متابولیت‌های THC بررسی می‌شوند؛ به‌ویژه THC-COOH که مهم‌ترین متابولیت قابل شناسایی ماریجوانا است.مدت مثبت ماندن تست‌ها به میزان مصرف بستگی دارد:

•  مصرف تفننی: چند روز
•  مصرف منظم: ۱ تا ۳ هفته
•  مصرف سنگین و مزمن: گاهی بیش از ۳۰ روز

این آزمایش‌ها معمولاً طبق استانداردهای مراکزی مانند Substance Abuse and Mental Health Services Administration انجام می‌شوند.

 تفاوت تشخیص اعتیاد به ماریجوانا با مواد افیونی

تشخیص اعتیاد به گل با موادی مانند هروئین یا تریاک تفاوت مهمی دارد. در وابستگی به کانابیس، وابستگی روانی، اختلال شناختی و مشکلات روان‌پزشکی نقش پررنگ‌تری نسبت به وابستگی شدید جسمی دارند. به همین دلیل در کلینیک‌های تخصصی، ارزیابی روان‌شناختی و شناختی بخش بسیار مهم‌تری از فرایند تشخیص محسوب می‌شود.

همچنین در مصرف‌کنندگان ماریجوانا، پزشکان بیشتر روی افت عملکرد تحصیلی، کاهش انگیزه، انزوای اجتماعی، اختلال تمرکز و مشکلات روانی تمرکز می‌کنند؛ در حالی که در مواد افیونی، علائم جسمی و خطر اوردوز اهمیت بیشتری دارند.

شیوه های درمان اعتیاد به گل

درمان اعتیاد به ماریجوانا یا گل، فقط «قطع مصرف» نیست؛ بلکه فرایندی برای کنترل وابستگی روانی، اصلاح الگوهای رفتاری و پیشگیری از بازگشت به مصرف است. امروزه مؤثرترین روش‌های درمانی بر پایه روان‌درمانی تخصصی، حمایت پزشکی و تغییر سبک زندگی انجام می‌شوند.

تحقیقات نشان داده‌اند که روش‌هایی مانند درمان شناختی‌رفتاری (CBT)، مصاحبه انگیزشی و درمان ترکیبی CBT+MET می‌توانند مصرف ماریجوانا، ولع مصرف و علائم روانی را کاهش دهند.

ترک تدریجی گل

یکی از رایج‌ترین روش‌ها، «ترک تدریجی» است. در این روش، میزان مصرف به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده کاهش پیدا می‌کند تا شدت علائم ترک کمتر شود. این شیوه برای افرادی که مصرف روزانه یا طولانی‌مدت دارند، می‌تواند تحمل‌پذیرتر باشد. با این حال، اگر بدون برنامه تخصصی انجام شود، خطر بازگشت به مصرف بالا می‌رود.

ترک یکباره گل

روش دیگر، «ترک ناگهانی» یا قطع کامل مصرف است. بعضی افراد ترجیح می‌دهند مصرف را یکباره متوقف کنند. در این حالت ممکن است علائمی مانند بی‌خوابی، اضطراب، تحریک‌پذیری، کاهش اشتها، تعریق، بی‌قراری و ولع شدید مصرف ظاهر شود. هرچند ترک ماریجوانا معمولاً مانند برخی مواد دیگر خطر جسمی شدید ندارد، اما فشار روانی و احتمال عود می‌تواند زیاد باشد.

ترک اعتیاد اصولی زیر نظر پزشک متخصص

در درمان‌های تخصصی کلینیک ترک اعتیاد، علاوه بر مدیریت علائم ترک، روی علت‌های روانی وابستگی نیز کار می‌شود. درمان شناختی‌رفتاری (CBT) به فرد کمک می‌کند محرک‌های مصرف را شناسایی کند و مهارت مقابله با وسوسه را یاد بگیرد. درمان انگیزشی (MET) نیز برای افزایش انگیزه ترک و پایبندی به درمان استفاده می‌شود. مطالعات جدید نشان می‌دهند ترکیب CBT و MET می‌تواند میزان موفقیت درمان را افزایش دهد.

در بعضی کلینیک‌ها، جلسات گروه‌درمانی، خانواده‌درمانی و درمان آنلاین نیز استفاده می‌شود. همچنین اگر فرد همزمان دچار اضطراب، افسردگی یا اختلال خواب باشد، پزشک ممکن است درمان دارویی کمکی برای کنترل علائم تجویز کند. در حال حاضر داروی قطعی و اختصاصی مورد تأیید جهانی برای درمان وابستگی به ماریجوانا وجود ندارد، اما برخی داروها برای کاهش علائم ترک یا مشکلات روانی همراه استفاده می‌شوند.

راهکار های اصلی ترک گل در کلینیک

خوشبختانه ترک اعتیاد امری شدنی است و اگر فردی تصمیم جدی برای ترک اعتیاد به ماریجوانا بگیرد، می توان امید داشت که این مسیر به درستی سپری گردد. راهکار ‌هایی به منظور ترک ماریجوانا در مرکز ترک گل ارائه می شود که برخی از آن ها عبارتند از:

• پشتیبانی حرفه ‌ای: استفاده از خدمات حرفه ای مشاوران و روانشناسان متخصص در زمینه اعتیاد می‌تواند به کمک شایانی به افراد معتاد در مسیر درمان اعتیاد بکند. این امر به خصوص در موارد بروز علائم ناشی از ترک ماریجوانا، به خوبی خود را نشان می دهند.
• درمان شناختی-رفتاری(CBT): این روش ترک گل که توسط متخصصین انجام می شود، به افراد کمک می کند تا الگو های فکری نامناسب و رفتار های ناسالم مرتبط با مصرف سوء ماریجوانا را شناسایی و تغییر بدهد.
• گروه‌ های حمایتی: شرکت در گروه ‌های حمایتی نظیر فعالیت های گروه درمانی، یک امر بسیار موثر در ترک انواع اعتیاد است؛ چراکه در فضاهای گروهی افراد دارای شباهت دور هم جمع می شوند، تجربیات خود را با هم به اشتراک می گذارند و مسیر ترک اعتیاد به خوبی می تواند سپری گردد. بنابراین نقش حمایت اجتماعی در نتیجه مثبت ترک اعتیاد موثر است.
• دارو درمانی: به هیچ عنوان تا به امروز دارویی برای ترک ماریجوانا کشف نشده است. استفاده از دارو ها تنها به منظرور کاهش علائم ترک نظیر اضطراب و بی‌ قراری کمک می کنند؛ البته این مسئه باید توسط متخصص تجویز گردد و مصرف خودسر، خود خطرناک است.
• تغییر سبک زندگی: وجود و بروز تغییرات مثبت در شیوه زندگی، به ویژه مواردی نظیر داستن برنامه غذایی سالم، ورزش های منظم و خواب کافی، می‌توانند به بهزیستی و بهبود وضعیت جسمی و روانی در مسیر ترک گل بینجامد.
• کنترل محرک ‌ها: شناساخت موقعیت ‌ها، مکان ‌ها و یا افرادی که فرد در حال ترک گل را به سمت مصرف ماریجوانا ترغیب ‌کنند و دوری از آن ها، امر بسیار مهمی است که توجه به آن ها نقش مثبتی در ترک اعتیاد دارد.
• مدیتیشن: در مسیر ترک اعتیاد به ماریجوانا استفاده از روش ‌های مدیتیشن و تمرینات متنوع آرام ‌سازی ذهنی، می ‌تواند به کاهش استرس و اضطراب ناشی از ترک اعتیاد به ماریجوانا بینجامد.
• حمایت از خانواده و دوستان: بهره مندی از یک شبکه مناسب از افراد نزدیک و البته حامی که بتوانند به فرد در حال ترک گل انگیزه و تشویق لازم را ببخشند، می ‌تواند به مسیر ترک اعتیاد به ماریجوانا کمک شایانی بکند.

جدول مقایسه روش های ترک گل

معیار مقایسه	ترک ناگهانی در خانه	ترک تدریجی در خانه	ترک اصولی زیر نظر پزشک در کلینیک
هزینه	کم	کم تا متوسط	بیشتر از روش‌های خانگی
اثربخشی	متوسط تا ضعیف	متوسط	بالا
سرعت ترک	سریع‌تر اما سخت‌تر	کندتر	کنترل‌شده و متعادل
خطرات	ولع شدید، عود سریع، مشکلات روانی	احتمال طولانی شدن مصرف و شکست برنامه	کمترین خطر به دلیل نظارت تخصصی
حمایت و نظارت تخصصی	ندارد	محدود	کامل؛ شامل پزشک، روان‌درمانگر و مشاوره
کنترل علائم ترک	ضعیف	متوسط	حرفه‌ای و علمی
احتمال بازگشت به مصرف	بالا	متوسط تا بالا	کمتر نسبت به روش‌های خانگی
مناسب برای چه کسانی؟	افرادی با مصرف سبک و اراده بالا	افراد با وابستگی متوسط	مصرف‌کنندگان طولانی‌مدت، افراد دارای اضطراب، افسردگی یا سابقه عود

به‌طور کلی، هرچه وابستگی شدیدتر، مدت مصرف طولانی‌تر یا مشکلات روانی همراه بیشتر باشد، درمان تخصصی زیر نظر پزشک شانس موفقیت بیشتری خواهد داشت.

عواقب عدم ترک گل و درمان نشدن

مصرف طولانی‌مدت ماریجوانا (کانابیس) می‌تواند عوارض قابل‌توجهی داشته باشد، به‌ویژه اگر مصرف به‌صورت سنگین و مداوم باشد و فرد قصد ترک نداشته باشد. در ادامه مهم‌ترین پیامدهای جسمی، روانی و اجتماعی را به‌صورت دقیق و قابل‌فهم توضیح می‌دهیم.

عوارض روان‌شناختی و مغزی

• کاهش تمرکز، حافظه و توان تصمیم‌گیریمصرف مزمن باعث اختلال در حافظه کاری و سرعت پردازش می‌شود. این اثرات ممکن است حتی ماه‌ها بعد از قطع مصرف باقی بمانند
• افزایش خطر اضطراب و افسردگیبرخی افراد دچار حملات پانیک، اضطراب اجتماعی یا بی‌انگیزگی مزمن می‌شوند
• اختلال انگیزشی (Amotivational Syndrome)کاهش میل به فعالیت، بی‌حالی، کم‌شدن انگیزه شغلی یا تحصیلی
• افزایش خطر روان‌پریشی (سایکوز)به‌خصوص در افرادی که زمینه ژنتیکی دارند. مصرف پرقدرت یا مداوم THC احتمال هذیان و توهم را بالا می‌برد
• وابستگی روانیبا اینکه ماریجوانا اعتیاد فیزیکی شدیدی ایجاد نمی‌کند، اما وابستگی ذهنی و رفتاری قابل‌توجهی ایجاد می‌شود

عوارض جسمانی

• اختلالات تنفسی سرفه مزمن، التهاب راه‌های هوایی، کاهش عملکرد ریه؛ به‌خصوص در مصرف استنشاقی
• افزایش خطر بیماری‌های قلبیTHC ضربان قلب را بالا می‌برد و در افراد پرخطر، احتمال سکته یا حمله قلبی را بیشتر می‌کند
• تغییرات هورمونیکاهش تستوسترون در مردان، نامنظمی قاعدگی در زنان
• اختلال در خوابدر ابتدا ممکن است خواب‌آور باشد، اما مصرف طولانی‌مدت کیفیت خواب را به‌شدت پایین می‌آورد

عوارض رفتاری و اجتماعی

• کاهش عملکرد شغلی و تحصیلیافت تمرکز، بی‌انگیزگی و فراموش‌کاری سبب کاهش بهره‌وری می‌شود
• افزایش ریسک تصادفاتبه‌علت کاهش واکنش و اختلال در هماهنگی
• اختلال در روابط خانوادگیبه‌علت تغییر خلق‌وخو، بی‌تعهدی و انزوا

مرکز ترک اعتیاد طلو عی دوباره امکان ترک گل به صورت بستری، سرپایی و در منزل را برای بیماران خود فراهم نموده است تا افرادی که به هر دلیلی امکان بستری ندارند بتوانند حتی در منزل تحت نظر پزشک متخصص مراحل ترک گل را بپیمایند.

سوالات متداول

آیا ترک ماریجوانا یا گل علائم ترک دارد؟

بله. برخلاف تصور رایج، مصرف مداوم ماریجوانا می‌تواند باعث وابستگی شود و هنگام قطع مصرف، علائم ترک ایجاد کند. شایع‌ترین علائم شامل بی‌خوابی، اضطراب، تحریک‌پذیری، کاهش اشتها، بی‌قراری، افت خلق و ولع شدید مصرف است. این علائم معمولاً در ۲۴ تا ۷۲ ساعت اول شروع می‌شوند و در هفته اول شدیدتر هستند. شدت علائم به مدت مصرف، میزان THC و وضعیت روانی فرد بستگی دارد.

ترک گل چقدر طول می‌کشد؟

مدت ترک در افراد مختلف متفاوت است، اما معمولاً علائم جسمی و روانی اولیه طی ۱ تا ۳ هفته کاهش پیدا می‌کنند. با این حال، میل روانی به مصرف یا وسوسه ممکن است ماه‌ها ادامه داشته باشد، به‌خصوص اگر فرد در موقعیت‌های استرس‌زا قرار بگیرد. افرادی که مصرف سنگین و طولانی‌مدت داشته‌اند، معمولاً به زمان بیشتری برای بازگشت تمرکز، خواب طبیعی و تعادل خلقی نیاز دارند.

آیا می‌توان ماریجوانا را بدون کلینیک و در خانه ترک کرد؟

در بعضی موارد بله؛ افرادی که مصرف سبک یا کوتاه‌مدت داشته‌اند ممکن است بتوانند با حمایت خانواده، تغییر سبک زندگی و برنامه منظم مصرف را قطع کنند. اما در مصرف طولانی‌مدت یا زمانی که فرد دچار اضطراب، افسردگی، حملات پانیک یا شکست‌های مکرر در ترک شده باشد، درمان تخصصی زیر نظر پزشک و روان‌درمانگر شانس موفقیت بسیار بیشتری دارد. درمان کلینیکی علاوه بر کنترل علائم ترک، روی علت‌های روانی وابستگی و پیشگیری از بازگشت به مصرف نیز تمرکز می‌کند.